Op een bedrijvenkaart kun je op twee manieren aan een vermelding komen. In het
ene geval staat er een profiel dat iemand anders heeft samengesteld uit
gegevens die ergens zijn opgehaald. In het andere geval zit een ondernemer zelf
in het beheerscherm en bepaalt hij wat erop komt. Die twee zien er op het scherm
bijna hetzelfde uit. Voor de inkoper die het leest en voor de leverancier die
erop staat, zijn ze niet hetzelfde. Dit stuk legt uit waarom wij voor het tweede
hebben gekozen.
Voor de inkoper: je leest een opgave en geen samenvatting
Als een leverancier zijn eigen profiel beheert, dan lees jij wat hij over zijn
zaak zegt. Dat is meer waard dan het klinkt, en het verschil zit hem in wat je
er later mee kunt.
Neem het levergebied. Als er staat dat een groothandel in jouw provincie levert,
en die opgave komt van hemzelf, dan is dat een uitspraak waar je hem aan kunt
houden. Je kunt in je eerste bericht schrijven dat je hebt gelezen dat hij daar
levert. Komt er dan een ander verhaal, dan weet je meteen genoeg, en je weet het
voordat je hebt besteld. Bij een profiel dat door iemand anders is samengesteld,
is er niemand die iets heeft beloofd. Dan lees je een vermoeden.
Datzelfde geldt voor het assortiment, de minimale afname en de vraag of levering
op rekening mogelijk is. Dat zijn precies de dingen waarop je filtert en waar je
keuze op leunt. Zolang die uit de tweede hand komen, filter je op een aanname.
Voor de leverancier: verantwoordelijkheid en zeggenschap horen bij elkaar
De andere kant van dezelfde keuze is dat de leverancier verantwoordelijk is voor
wat er staat. Dat is geen last die wij bij hem neerleggen om er zelf vanaf te
zijn. Het is de enige manier waarop zeggenschap iets betekent.
Een ondernemer die zijn profiel beheert, kan zijn omschrijving aanscherpen als
hij merkt dat hij de verkeerde aanvragen krijgt. Hij kan een branche toevoegen
waar hij net in is gestapt. Hij kan zijn voorwaarden bijwerken als zijn
minimale afname verandert. Hij kan producten met staffels neerzetten en die
uitbreiden zodra hij ziet waar zijn aanvragen op binnenkomen.
Bij een profiel dat hij niet beheert, kan hij niets van dat alles. Dan staat hij
er met wat er ooit ergens is opgeschreven, en moet hij aan iemand vragen of het
mag veranderen. Dat is precies de situatie waarin gegevens verouderen: niet
omdat niemand het weet, maar omdat degene die het weet niet aan de knoppen zit.
Wat er gebeurt als niemand de eigenaar is
Er zit nog een derde partij in dit verhaal die weinig aandacht krijgt, en dat is
de kaart zelf. Een verzameling profielen die niemand beheert, verslechtert
vanzelf. Bedrijven verhuizen, telefoonnummers wijzigen, assortimenten
verschuiven en soms houdt een zaak op te bestaan. Zonder iemand die de wijziging
doorvoert, blijft de oude tekst staan, en niets aan de pagina laat zien dat hij
oud is.
Dat is voor een inkoper vervelender dan een gat in de lijst. Een leverancier die
er niet op staat, kost je niets: je zoekt verder. Een leverancier die er wel op
staat met gegevens van twee jaar geleden, kost je een telefoontje, een mail en
soms een halve dag. Een kaart die groeit door verzamelen ziet er completer uit
en wordt in de praktijk minder bruikbaar.
Wat wij daarvoor hebben ingericht
Wat wij bieden is een portaal waarin een bedrijf zijn eigen profiel beheert: de
omschrijving, de branches, het levergebied, de handelsvoorwaarden, de
contactgegevens en de productcatalogus met staffelprijzen. Aanvragen van inkopers komen
daar binnen en in de mailbox, met de gegevens van de aanvrager erbij, zodat de
leverancier zelf antwoordt op de manier die hij gewend is.
Bestellen en betalen gebeurt buiten deze kaart om. Dat is de tweede helft van
dezelfde gedachte: als het contact van hen samen is, dan hoort de informatie
waarop dat contact begint ook van de leverancier te zijn.
Staat er al een profiel van een bedrijf en herkent de ondernemer zichzelf daarin,
dan kan hij het overnemen of laten weghalen. Dat is geen randgeval maar een
normale stap, en de site heeft er een weg voor.
Wat dit voor jouw eigen vermelding betekent
Als je zelf leverancier bent, is de praktische les hiervan simpel. Een profiel
is geen visitekaartje dat je een keer neerlegt. Het is het antwoord dat een
inkoper krijgt op de vraag die hij stelt, en dat antwoord is zo goed als de
velden die je hebt ingevuld.
Begin bij de velden waarop een inkoper filtert: je branches, je levergebied en
je handelsvoorwaarden. Zet daarna je omschrijving in de woorden die je klanten
gebruiken en niet in de woorden van je eigen branche. En vul daarna aan zodra je
ziet welke aanvragen binnenkomen en welke je liever niet had gehad.
Dat laatste is misschien wel de grootste winst van zelf beheren, en juist daarom
wordt het zelden opgemerkt. Je profiel is niet alleen een etalage maar ook
een filter. Wat je erin zet, bepaalt welke vragen je krijgt. En een aanvraag die
past, is meer waard dan drie aanvragen die je toch had moeten afwijzen.
